Όπου να ’ναι ξεκινάει το γλέντι. Το χωριό πανηγυρίζει και η οικογένεια του μπάρμπα-Γιάννη έχει πιάσει τραπέζι κοντά στην πίστα. Στο κλαρίνο, φέτος, ο Βαγγέλης Σούκας, απ’ τα μεγαλύτερα ονόματα του κλαρίνου. Και ο μικρός Πάνος – γιος του μπάρμπα-Γιάννη – έχει πιάσει την καρέκλα μπροστά μπροστά για να καμαρώσει τον δεξιοτέχνη κλαρινίστα. Και πράγματι, σε λίγο ο Σούκας αρχίζει να παίζει τον «Σκάρο». Με περίσσια τέχνη ξεχύνεται η μελωδία από το όργανο, καημοί και αναστενάγματα, σφυρίγματα, κουδούνια και βελάσματα αντιλαλούν στην πλατεία.
Ο Πάνος συνεπαρμένος έχει καρφώσει τα μάτια του στο κλαρίνο, παρακολουθεί τα δάχτυλα του Σούκα, προσπαθεί να μαντέψει την επόμενη κίνηση του κλαρινίστα. Είναι τέτοια η απορρόφησή του που, ενώ οι άλλοι στο τραπέζι έχουν αρχίσει να τρώνε, ο ίδιος έχει επικεντρωθεί στο κλαρίνο και «ασκαρδαμυκτί» που θα ’λεγαν και οι παλιοί λόγιοι, δεν χάνει ούτε μια κίνηση του οργανοπαίχτη. Η προσήλωσή του αυτή, δεν διαφεύγει την προσοχή του έμπειρου μουσικού. Κι όταν τελειώνει ο «Σκάρος», ο Σούκας ρωτά τον μπάρμπα Γιάννη εάν είναι «δικός του» ο πιτσιρικάς.
Διαβάστε περισσότερα στο Travel.gr.