Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μακρυρράχη (Καΐτσα) Δομοκού

ΜΑΚΡΥΡΡΑΧΗ (ΚΑΙΤΣΑ)  Δ.Ε. ΞΥΝΙΑΔΟΣ - ΔΗΜΟΥ ΔΟΜΟΚΟΥ
Η Μακρυρράχη του Δήμου Ξυνιάδος είναι από τους παλαιότερους οικισμούς της περιοχής και σίγουρα προγενέστερη του 1640, χρονολογία κατά την οποία δωρητές από την τότε Καιτσα, αναφέρονται στην πρόθεση, το ειδικό βιβλίο των δωρητών, της Ιεράς μονής της Ρεντίνας.
Ο οικισμός μεταφέρθηκε από άλλο σημείο στη θέση Μακριά Ράχη και αναπτύχθηκε ραγδαία αφού από 438 κατοίκους το 1881 έφτασε το 1928 τους 1348. Είχε όμως και η Μακρυρράχη την ίδια τύχη στα χρόνια που ακολούθησαν με τα υπόλοιπα χωριά της Ελληνικής επαρχίας λόγω της αστυφιλίας και της έλλειψης σωστής αγροτικής πολιτικής και υποδομών από την Ελληνική πολιτεία.
Η Καιτσα ανήκε διοικητικά στο Νομό Καρδίτσης και στο Δήμο Ταμασίου μετά την απελευθέρωση του 1881 στη συνέχεια το 1928 μετονομάστηκε σε Μακρυρράχη και αποτέλεσε αυτόνομη κοινότητα. Αργότερα προσαρτήθηκε στο Νομό Φθιώτιδος και από το 1998 με το «νόμο Καποδίστρια» είναι Τοπικό Διαμέρισμα του Δήμου Ξυνιάδος.
Βρίσκεται σε μέσο υψόμετρο 511 μέτρα και η διοικητική της περιφέρεια έχει έκταση 50987 στρέμματα εκ των οποίων, 20000 τουλάχιστον δασικής έκτασης.
Στην δική του περιφέρεια είναι και τα πασίγνωστα Λουτρά Καίτσας - Δρανίστας που αποτελούν πλέον Διαδημοτική Επιχείρηση των Δήμων Ξυνιάδος και Ταμασίου και διευθύνονται από διμερές Διοικητικό Συμβούλιο. Τα Λουτρά, για Νευρολογικές αλλά και άλλες παθήσεις, χρηματοδοτήθηκαν από Ευρωπαϊκά προγράμματα (π.χ. LEADER 2) χρειάζονται όμως και άλλες υποδομές αλλά και μεγαλύτερη προβολή για να γίνουν πόλος έλξης όχι μόνο για ιαματικό αλλά γιατί όχι και για χειμερινό τουρισμό!
Στην περιοχή της Μαρυρράχης κατά την αρχαιότητα ήκμασαν οι πόλεις Αγγείαι, Δολοποιίδα, Κύπαιρα ίσως και μια τέταρτη πόλη, πιθανότατα Δολοπικές χωρίς να αποκλείεται όμως και όποια άλλη εκδοχή εφόσον τα στοιχεία από αρχαιολογικές ανασκαφές είναι περιορισμένα στην ευρύτερη περιοχή.
Ο περιηγητής και ιστοριοδίφης των αρχών του 20ου αι. Γερμανός FRIEDRICH STAHLIN στο βιβλίο του «ΑΡΧΑΙΑ ΘΕΣΣΑΛΙΑ» δίνει τη δική του εκδοχή υποστηρίζοντας ότι τα τείχη της αρχαίας πόλεως στο «Παλιόκαστρο Καίτσας» θα μπορούσαν λόγω του μεγέθους της αλλά και ευρημάτων, να αποδοθούν στην γνωστή αχαϊκή πόλη Κύπαιρα και όχι σε αρχαία Δολοπική πόλη!
Στο χωριό βρίσκεται και η Ιερά μονή του Αγίου Πολυκάρπου τα λείψανα του οποίου φυλάσσονταν εκεί αλλά εκλάπησαν από ιερόσυλους κατά τη δεκαετία του 80.
Στην Ιστοσελίδα των «Απανταχού Καιτσιωτών» ο εκ Μακρυρράχης κος Δημ. Γ. Κουτρούμπας αναφέρει μεταξύ άλλων:
«Συμπληρώνονται εφέτος 100 χρόνια από την εγκαινίαση του Ι. Ναού του Αγίου Νικολάου του χωριού μας, από το 1908.
Η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί και έτος επίσημης μετεγκατάστασης της Καίτσας από το Παλιοχώρι στη Μακριά Ράχη, η οποία μετεγκατάσταση είχε βέβαια αρχίσει κατά το 1898 και συνεχίστηκε μέχρι το 1907 περίπου.
Η ιστορία του χωριού από το 1908 μέχρι τώρα, μας είναι λίγο πολύ γνωστή. Προχωρώντας όμως αντίστροφα προς το παρελθόν, η ιστορία χάνεται στα άγνωστα βάθη των περασμένων. Πότε και ποιοι ήταν οι πρώτοι κάτοικοι που εγκαταστάθηκαν εκεί δίπλα στη Δολοπική πόλη των Αγγειών, που καταστράφηκε το 198 π.χ. από τους Αιτωλούς;
Μέχρι τώρα δεν βρέθηκε καμιά μαρτυρία. Μια πρώτη πληροφορία είναι εκείνη του 1640 στην πρόθεση του Μοναστηριού της Ρεντίνας, όπου αναφέρονται 105 ονόματα των τότε Καϊτσιωτών, που πρόσφεραν στον έρανο για εκείνο το μοναστήρι. Μια δεύτερη μαρτυρία είναι εκείνη του 1659 (4-10 Νοεμβρίου), την οποία αναφέρει ένας περιοδεύοντας Ιεροσολυμίτης Μοναχός, που σώζεται στον Πατριαρχικό Ιεροσολυμιτικό Κώδικα.
Μια προφορική παράδοση, σύμφωνα με τον παλιό δάσκαλό μας Αντώνη Οικονόμου, αναφέρει για ένα χωριό Λάγκα στη θέση «Μπαμπαλή Κιόσκι» βόρεια του Σιδ. Σταθμού, το οποίο κατέστρεψαν οι Τούρκοι με την πρώτη είσοδό τους στη Θεσσαλία (1390 ή 1425). Αργότερα, σπουδαία παρουσία είχε η Καίτσα κατά τον μεγάλο απελευθερωτικό αγώνα του 1821, οπότε οι Καϊτσιώτες συμμετείχαν στην Επανάσταση και οι φάκελοι οκτώ εξ αυτών σώζονται στα Γεν. Αρχεία της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Με τη Συνθήκη του 1830, που συστήθηκε το πρώτο Ελληνικό Κράτος, δυστυχώς η Καίτσα παρέμεινε κάτω από τον Τουρκικό ζυγό, μέχρι το 1881 που προσαρτήθηκε η Θεσσαλία στην Ελλάδα.
Καϊτσιώτες όμως συμμετείχαν και στις απελευθερωτικές προσπάθειες των ετών 1854, 1866-69, 1878. Το 1883 έγιναν οι πρώτες δημοτικές εκλογές στο χωριό, το οποίο υπαγόταν στο Δήμο Ταμασίου.
Δύο Καϊτσιώτες μάλιστα, οι αδελφοί Καπάλα, χρημάτισαν και δήμαρχοι, ένας δε Καπάλας, ιατρός και βουλευτής Καρδίτσας.
Το 1928, που με νόμο αντικαταστάθηκαν ονόματα χωριών, που θεωρούνταν κακόηχα ή μη Ελληνικά, μετονομάσθηκε και η Καίτσα σε Μακρυρράχη, με υπόδειξη του παλιού δασκάλου Γιάννη Οικονόμου.
Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, οι συγχωριανοί μας συμμετείχαν σε όλους τους πολέμους και αρκετοί έπεσαν ηρωικά».

Καρέλης Δημήτρης

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Τα 10 μεγαλύτερα ποτάμια της Ελλάδας

Αλιάκμονας
Βρίσκεται στη Δ. Μακεδονία και είναι ο μεγαλύτερος ποταμός της Ελλάδας με μήκος 297 χλμ. και βρίσκεται ολόκληρος σε ελληνικό έδαφος. Οι άλλοι μεγάλοι ποταμοί (Έβρος, Νέστος και Αξιός) πηγάζουν σε ξένα εδάφη. Το όνομά του είναι σύνθετο και προέρχεται από το άλς (άλας, θάλασσα) και από το άκμων (αμόνι). Μια αρχαία παράδοση λέει ότι όσα πρόβατα έπιναν νερό από τον Αλιάκμονα άλλαζαν χρώμα και γίνονταν λευκά. Η παράδοση αυτή επιβεβαιώνεται από μια καταγραφή του Λατίνου συγγραφέα Πλινίου (23-79 μ.Χ.), που μεταφρασμένη από τα λατινικά, λέει: «Επίσης στη Μακεδονία, όσοι θέλουν να έχουν πρόβατα άσπρα πηγαίνουν στον Αλιάκμονα, όσοι δε μαύρα στον Αξιόν». Ο Αλιάκμονας, πριν γίνει το φράγμα της εκτροπής του (δεκαετία του 1950), δεν είχε σταθερή κοίτη. Συχνά πλημμύριζε και σχημάτιζε εκτεταμένα έλη. Ο ποταμός πηγάζει από τα βουνά Βέρνο, Γράμμο και Βόιο, στα σύνορα της χώρας με την Αλβανία, και εκβάλλει στο Θερμαϊκό κόλπο μεταξύ της Θεσσαλονίκης και της Κατερίνης. Σχεδόν σε όλο…

Κάστρο Πελασγίας (αρχ. Λάρισα Κρεμαστή) (Πελασγία)

Περιγραφή:
Σώζεται οχυρωματικός περίβολος πάχους 2,50 - 2,90 μ., που ταυτίζεται με την ακρόπολη της αρχαίας πόλης των Φθιωτών Αχαιών, Λάρισας Κρεμαστής. Είναι οικοδομημένος κατά το τραπεζιόσχημο και ισοδομικό σύστημα τοιχοποιΐας, χρονολογείται στον 5ο και τον 4ο αιώνα π.Χ., και φέρει ανά διαστήματα πύργους, τρεις πύλες και μία πυλίδα (πλάτους 1,36 μ.).
Υπηρεσιακή Μονάδα: ΙΔ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων

Τ.Κ. 35013, Πελασγία (Νομός Φθιώτιδος)

Τηλέφωνο: +30 22310 29992
Φαξ: +30 22310 46106
Email: protocol@idepka.culture.gr


Πηγή



-->

Η Μονή Ελεούσης Ξυνιάδος Δομοκού, εόρτασε την εύρεση της Ιεράς Εικόνος

Την εύρεση της θαυματουργού Εικόνος της Παναγίας Ελεούσης στην ομώνυμη Ιερά Μονή της Ξυνιάδος εόρτασε η Ιερά Μητρόπολη μας κατά το διήμερο 20 και 21 Ιουνίου με κάθε λαμπρότητα και τη συμμετοχή χιλιάδων προσκυνητών από την Θεσσαλία και άλλα διαμερίσματα της Ελλάδος, οι οποίοι ιδιαιτέρως ευλαβούνται την Παναγία Ελεούσα. Ο φετινός εορτασμός πραγματοποιήθηκε με την παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θηβαΐδος κ. Πορφυρίου και του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου. Την παραμονή της εορτής τελέσθηκε Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός στον οποίο εχοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Θηβαΐδος με τη συμμετοχή πολλών Ιερέων από την Φθιώτιδα και από άλλες Μητροπόλεις που εν τω μεταξύ είχαν έρθει με πολλά λεωφορεία.   Κατά την διάρκεια της αρτοκλασίας που έγινε στη φιάλη της Ιεράς Μονής ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας κ. Νικόλαος προσεφώνησε τον Σεβασμιώτατο κ. Πορφύριο, τον ευχαρίστησε για την παρουσία του και αφού αναφέρθηκε δι’ ολίγον στην ιστορία της ιεράς Εικόνος τον παρεκάλεσε να κηρύξει τον …