Η φωτογραφία είναι προσφορά της  Βασιλικής  Γιαμούρη  

ΚΑΛΑΜΑΚΙ (παλαιά Ντερβέν Φούρκα)

Καλαμάκι λέγεται το χωριό που γεννήθηκα καί βρίσκεται περίπου  20 χιλιόμετρα βορειοδυτικά  από την Λαμία .

Στην κορυφή της Όθρυος κατά μήκος της οροσειράς ,δυτικά και σε απόσταση 4 χλμ από το 16ο χιλιόμετρο  του  δρόμου Λαμίας Δομοκού

Το χωριό συνορεύει,  από ανατολικά 16^ο χιλιόμετρο της οδού Λαμίας Δομοκού και πέραν αυτού  με το μοναστήρι της  Παναγίας Αντίνιτσας και το χωριό Δίβρη .  Και δυτικά με το χωριό  Καρυά ... Νότια το χωριό συνορεύει με την Λυγαριά (Ν Α)

Για το χωριό Λυγαριά έχω ιδιαίτερη αδυναμία, γιατί εκεί γεννήθηκε  η μάννα μου, και γιατί εκεί  έχω πολλούς συγγενείς .Οι περισσότεροι είναι ξαδέλφια της μάνας μου ,και για τον λόγο αυτό επισκεπτόμουν την Λυγαριά συχνότερα από τα άλλα τριγύρω χωριά. Εκεί επίσης κατοικεί και ο αγαπητός μου φίλος ο Γιώργος ο Καληώρας ,και η πολυαγαπημένη μου ξαδέλφη η Ελένη Κουνούκλα με τα παιδιά της τον Γιάννη τον Κώστα και τον Δημήτρη.

Και με το χωριό Στύρφακα  (Ν Δ).

Στα Στύρφακα επίσης παντρεύτηκε και η θεία μου η Ελένη Λαμπροπούλου,  η μεγαλύτερη αδελφή της μάνας μου ,με τον Γεώργιο Καπνιά

Βόρια το χωριό συνορεύει με τον Άγιο Γεώργιο (Β Δ) και με το χωριό Παλαμάς (ΒΑ)

Στον Παλαμά επίσης πανδρεύτηκε η Θεία μου Η Μαρία  Λαμπροπούλου με τον Χαράλαμπο Κουτσικαρέλη. Τον Παλαμά επισκεπτόμουν επίσης συχνά, όχι μόνον για να δω την θεια μου και τα ξαδέλφια μου, αλλά πολλές φορές για να επισκευάσει ο θειος μου διάφορα δικά μας γεωργικά εργαλεία .Ο θειος μου είχε Σιδηρουργείο δικό του

 .Βόρεια και αφού κατηφορίσουμε  σε απόσταση περίπου τεσσάρων χιλιομέτρων είναι το οροπέδιο της Ξυνιάδας, όπου υπάρχουν και τα περισσότερα  κτήματα του χωριού . Νότια του χωριού πάλι κατηφορίζοντας υπάρχει  η πεδιάδα του ποταμού Σπερχειού (κάμπος της Λαμίας ). Η θέα από το χωριό είναι υπέροχη γιατί μπορεί κανείς να δει βόρια  προς την Θεσσαλία αλλά και νότια  προς την Φθιώτιδα

Πάνω από το Νεκροταφείο του χωριού και την Εκκλησία του Αγίου Νικολάου βρίσκεται η Μπουμπουτράχη . Από όπου μπορεί κανείς όταν ανεβεί εκεί πάνω  να νοιώσει ότι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου .Τουλάχιστον εγώ έτσι ένοιωθα όταν ανέβαινα εκεί σαν  ήμουν μικρό παιδί. Και ευχόμουν να είχα φτερά να πετάξω  όπως πετούσαν τα πουλιά τριγύρω μου. Από εκεί πάνω πράγματι η θέα είναι απερίγραπτη .

Εάν κοιτάξεις προς τον κάμπο της Λαμίας βλέπεις σχεδόν ως τον Μαλιακό κόλπο και απέναντι όλη την οροσειρά της Οίτης της Γκιόνας μέχρι επάνω στον Τυμφρηστό και όλον σχεδόν τον κάμπο της Λαμίας. Εάν είναι πρωί και είναι η ατμόσφαιρα καθαρή βλέπεις τα χωριά στους πρόποδες της Γκιόνας τόσο καθαρά σαν να είναι μόλις δυο βήματα. Ξεχωρίζεις ακόμη και τα σπίτια. Επίσης βλέπεις   και την νότια πλαγιά της Όθρυος. Εκεί υπάρχουν τα κάποτε βοσκοτόπια του χωριού τα οποία χωρίζονταν σε Μαντροστάσια των διαφόρων Οικογενειών του χωριού . Αρχίζοντας από την Παλιακούλια στα σύνορα με το χωριό Δύβρη ανατολικά σύνορα του Χωριού  - μέχρι το παλαιό Καλαμάκι στα σύνορα με το χωριό Καριά,δητικότερο τμήμα των βοσκοτοπιών του χωριού  Αλλά και νοτιότερα  στα σύνορα με το χωριό Στύρφακα και Λυγαριά. Ολος αυτός ο τοπος ήταν γεμάτος ζωή τότε , πριν γίνει η μοιρασιά των κτημάτων βόρεια από το χωριό στο Οροπέδιο της Ξυνιάδος  . Οπότε πολλοί χωριανοί μας έγιναν Γεωργοί . Και  εκεί στα  νότια του χωριού βρισκόταν και τα αμπέλια τα οποία είχαν μια ξεχωριστή  αίγλη και ζωντάνια ιδιαίτερα το καλοκαίρι μέχρι τον φθινόπωρο .

Τώρα δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα (τα επισκέφθηκα προσωπικά το 1995 και είδα ότι το μόνο που υπάρχει για να μαρτυρεί ότι εκεί κάποτε ήταν αμπέλια είναι κάποιες συκιές που απέμειναν ,και επισης οι λεύκες γύρω από την λιμνούλα στο κέντρο των αμπελιών  που υπήρχε από πολύ παλιά )

Εάν πάλι κοιτάξεις βόρια του χωριού κατηφορίζοντας προς τα αλώνια του χωριού βλέπεις μέχρι τα υψώματα από την περιοχή Παλαμά έως κάτω στην περιοχή  του χωριού Ομμβριακή κοντά στον Δομοκό. Και φυσικά το Οροπέδιο της Ξυνιάδας όπου υπάρχουν και τα χωράφια του χωριού περίπου 7000 στρέματα

Στην τοποθεσία Μητουλίνα -Αλώνια πέρασα τα παιδικά μου χρόνια και οι αναμνήσεις μου είναι πάρα πολλές και ακόμα πολύ ζωηρές στην μνήμη μου. Για μένα ήταν το δεύτερο σπίτι μου.

Εκεί κοιμόμουν τα καλοκαίρια εκεί πήγαινα για κυνήγι με την σφεντόνα μου στα χωράφια τριγύρω .Και εκεί πήγαινα για ψάρεμα στο ρέμα που καταβαίνει από το Καλαμάκι και καταλήγει στην Λίμνη της Ξυνιάδας .Και εκεί έκανα και τις ζαβολιές που κάνουν όλα τα μικρά παιδιά κλέβοντας κάποιο καρπούζι λίγα μήλα από τα αμπέλια του χωριού Άγιος Γεώργιος , η λίγα αχλάδια από κάποια αχλαδιά στα χωράφια .Εκεί περνούσα  τα καλοκαίρια από την ημέρα των σχολικών διακοπών αρχές Καλοκαιριού  μέχρι να ξανά αρχίσουν πάλι τα σχολεία τον φθινόπωρο .

Και το σημαντικότερο είναι ότι εκεί ένοιωθα ελεύθερος σαν το πουλί. Γιατί το αίσθημα της ελευθερίας ήταν από τότε πολύ ανεπτυγμένο  για μένα .

Είχα την ευθύνη του πατρικού μας περιβολιού το οποίο φυτεύαμε εκεί στο χωράφι μας κάθε χρόνο .Ο λόγος ήταν διότι υπήρχε νερό για πότισμα το οποίο μετεφέραμε  από το ρέμα δίπλα .

Το νερό το σταματούσαμε ποιο πάνω με τοίχωμα (δέση) στό ρέμα  που κατασκευάζαμε  για να ανέβει η στάθμη του έτσι ώστε να μπορούμε να το κατευθύνομαι  εκεί που θέλαμε . Μ ε ένα αυλάκι που ξεκινούσε από την δέση και έφτανε μέχρι κάτω χαμηλά έως τα αλώνια εάν κάποιος το χρειαζόταν έως εκεί για πότισμα .

Για τα μισά σχεδόν περιβόλια το νερό έπρεπε να διασταυρώσει το ρέμα ποιο κάτω με εναέριο  αυλάκι  χρησιμοποιώντας δύο κομμάτια σανίδες καρφωμένες σε σχήμα Γ και γυρίζοντας τες ανάποδα σαν αυλάκι.Έτσι το νερό περνούσε από την μια μεριά (στο κάτω μέρος του περιβολιού του θειου μου Δημητρίου Λαμπρόπουλου) στην άλλη, απέναντι στο περιβόλι του άλου θείου μου Σπύρου Λαμπρόπουλου  και κατηφόριζε στο δικό μας περιβόλι, και μετά στου Τσακανίκα το περιβόλι

Φυσικά αρκετό από το νερό λόγω της απόστασης εξατμιζόταν απο  την ζέστη του καλοκαιριού  και όταν έφτανε εκεί κάτω κατέληγε σχεδόν το μισό

Εκεί κάποτε οι χωριανοί μας θελήσανε να μεταφέρουν και να χτίσουν το δεύτερο Καλαμάκι, και ο λόγος είναι απλός. Οι αποστάσεις από το χωριό για τα κτήματα βόρια του χωριού  είναι περίπου μια ώρα με τα πόδια, και αυτοί που δεν είχαν κοπάδια για να είναι κοντά στα μαντριά τους νότια του χωριού ,τους συνέφερε να κατέβουν και να κατοικίσουν στην Μητουλίνα-Αλωνια . Γιατί έτσι ήταν κοντά στα χωράφια τους. Αλλά νομίζω ότι ο εμφύλιος πόλεμος του 1946-49 ματαίωσε το σχέδιο για δημιουργία νέου χωριού , παρόλα αυτά πολλοί χωριανοί μεταξύ αυτών και οι γονείς μου κατεβήκαν και κατοίκισαν  εκεί μέχρι το 1947 οπότε όλοι αναγκαστήκαμε να φύγουμε για την Λαμία και αυτό ήταν το τέλος του Δευτέρου Καλαμακίου . Αυτοί που κατοίκησαν τότε εκεί από ότι θυμάμαι ήταν οι έξεις  Δημήτριος Λαμπρόπουλος αδελφός της Μάνας μου  Νικόλαος Τσιάκας,  Δημήτριος Καληώρας,  Ευάγγελος  Κουμπάρος (Κατσιαμάκας) Απόστολος Κουμπάρος (Κατσιαμάκας)οι γονείς μου Στυλιανός και Ευαγγελία Γκαρλαούνη και άλλοι .Όταν επιστέψαμε όλοι από την Λαμία το 1951 κανείς δεν πήγε ξανά για να κατοικίσει στήν Μυτουλίνα και στα Αλώνια του χωριού. όμως για μένα η τοποθεσία αυτή έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία .γιατί είναι δεμένη με τα παιδικά μου χρόνια . Και γιατί η φαντασία ενός μικρού παιδιού είναι πάντα η ζωηρότερη και είναι όλα τα γεγονότα χαραγμένα πολύ βαθειά στο μυαλό μου .

Ακριβώς δεν γνωρίζω πότε κτίστηκε το Καλαμάκι στην σημερινή του τοποθεσία. Αλλά από διηγήσεις των παλαιοτέρων λέγεται ότι κτίστηκε από κάποιον Φούρκα ο  οποίος ήταν καταδικασμένος σε κρεμάλα από τους τούρκους της περιοχής. Και όταν τον ετοίμασαν για να τον κρεμάσουν  κοίταξε γύρο του και αναστέναξε λέγοντας  Ε ρε τι τοποθεσία για να χτίσει κανείς χωριό εδώ . Ο επικεφαλής του αποσπάσματος τον άκουσε και δεν πίστευε στα αυτιά του διότι το χωριό είναι κτισμένο στην κορυφή της Οθρυος και το χειμώνα κάνει πολύ κρύο και δεν προστατεύεται καθόλου από το βοριά και τα χιόνια .