Δομοκός - Βόρεια Φθιώτιδα

από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, δηλαδή διακόσια πενήντα χιλιόμετρα και σε μέσο υψόμετρο εξακόσια μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, μεταξύ των βόρειων πλαγιών της Όθρης και της Θεσσαλίας βρίσκεται η πάλαι Αχαΐα Φθιώτιδα και κομμάτι της χώρας των Δολόπων, σήμερα το βόρειο τμήμα του νομού Φθιώτιδας, η πρώην επαρχία Δομοκού. Αρχίζει ανεβαίνοντας, βόρεια της Λαμίας και φθάνει ως τα όρια των νομών Καρδίτσας, Λάρισας και Μαγνησίας ανατολικά. Η περιοχή περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της οροσειράς της Όθρης και του Ναρθάκιου όρους, την περιοχή του Δομοκού, τα λεκανοπέδια της άλλοτε λίμνης Ξυνιάδος και Μελιταίας, ένα μέρος των θεσσαλικών Αγράφων στη σημερινή Μακρυρράχη, αλλά και κομμάτι της Θεσσαλικής πεδιάδας ως το Νέο Μοναστήρι, την αρχαία Θεσσαλιώτιδα. Οι δύο περιοχές, Φθιώτιδα και Θεσσαλία για περίπου 3.000 χρόνια έχουν κοινή πορεία και η ιστορία τους μοιραία και αναπόφευκτα σ´ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος ταυτίζεται. Η Θεσσαλία μετά την κατάκτηση της Φθιώτιδας και την επιρροή που άσκησε στους λαούς της περιοχής της, από το 700 π.Χ. περίπου, φτάνει μέχρι της παρυφές της Οίτης, την Υπάτη, τη Λαμία και το Μαλιακό κόλπο. Το ίδιο εξακολουθεί να συμβαίνει και αργότερα, σ όλες τις εποχές και, κυρίως η βόρεια Φθιώτιδα, ανήκει πάντα στην ίδια διοίκηση με την Θεσσαλία. Από την «Αχαϊκή και Αιτωλική Συμπολιτεία», το «Θέμα της Μακεδονίας» των Βυζαντινών, το «Δεσποτάτο της Ηπείρου» και τα «Δουκάτα» των Λατίνων ως το «Βιλαέτι» του Αλή πασά και του γιού του Βελή. Ακόμη και κατά την απελευθέρωση του 1881 και την προσάρτηση στη ελεύθερη Ελλάδα, υπάγεται στον νεοσυσταθέντα νομό Λαρίσης και την επαρχία «Φαρσάλων και Δομοκού», ως το 1899 οπότε και προσαρτήθηκε στο νομό Φθιωτικοφωκίδος. Μετά τη διοικητική μεταρρύθμιση του 1998 αποτελείται από τους Δήμους Ξυνιάδος, Θεσσαλιώτιδος και Δομοκού.